1	GMINA - MAŁA WIEŚ Zaprasza
2	"CIEKAWI LUDZIE" CIEKAWI LUDZIE GMINA - obecnie GIMNAZJUM –MOJA CODZIENNOŚĆ ZABYTKI
3	WIELOWIEKOWE ISTNIENIE RÓŻNYCH WSI WIZYTA MARSZAŁKA E.RYDZA - ŚMIGŁEGO ZARYS HISTORYCZNY OSP MAŁA WIEŚ PRZY CUKROWNI „MAŁA WIEŚ”
4	"ARCISZEWO" ARCISZEWO MURKOWO BORZEŃ NAKWASIN BRODY DUŻE NIŹDZIN BRODY MAŁE ORSZYMOWO CHYLIN PERKI DZIERZANOWO PODGÓRZE GAŁKI PRZYKORY GŁÓWCZYN RĄKCICE KIEŁTYKI ŚCIBOROWO KUPISE ŚWIĘCICE LASOCIN WĘGRZYNOWO LIWIN WILKANOWO MAŁA WIES ZAKRZEWO
5
6	GAŁKI . . . Wieś znana w dokumentach od 1363 roku, także pod nazwami: GALKA, GALKI, WOLA GALECZSKA. W początkach XIX wieku była to wieś dziedziczna kasztelana, senatora, kawalera orderu św. Stanisława Franciszka Nakwaskiego herbu Prus. Była siedzibą rodziny Gałeckich Herbu Junosza. Mieszkańcy tej wsi, Adam podwojewodzi wyszogrodzki i Felicjan podpisali elekcję Jana III Sobieskiego.
7	Jan III Sobieski . . . Żył w latach 1629 – 1696, był królem Polski od 1674 roku. Od 1648 roku kontynuował karierę wojskową uczestnicząc w kampaniach wojennych przeciw Kozakom, Tatarom, Szwedom, Turkom i Moskwie. W 1665 roku mianowany marszałkiem wielkim koronnym, a rok później hetmanem polnym. W czasie swego panowania starał się wzmocnić władzę królewską i powstrzymać samowole magnatów. W 1683 roku podpisał traktat przyjaźni z Austrią i 12 IX tego roku odniósł wspaniałe zwycięstwo nad armią turecką. W 1686 roku zawarł pokój wieczysty z Rosją. Jan III Sobieski pozostawił po sobie pamięć jako znakomity wódz, śmiały i przewidujący polityk oraz mecenas sztuki. Za jego panowania zbudowano reprezentacyjną rezydencję w Wilanowie.
8	ARCISZEWO. . . Znaleziska archeologiczne wskazują na istnienie w tej miejscowości cmentarzyska z XI – XII wieku. Wieś w dokumentach wspomniana już w 1413 roku. Prawdopodobnie jej właścicielami była familia Arciszewskich herbu Prawdzic. W początkach XIX wieku wieś liczyła około 20 domów. W początkach XX wieku wieś ta i folwark, jaki się w niej znajdował. Należały do pani Młodowskiej. W 1912 roku właścicielka rozprzedała część folwarku między około 15 nabywców. Wieś liczyła sobie wówczas 250 mieszkańców
9	Folwark . . . Przedsiębiorstwo rolne oparte na wolno- najemnej sile roboczej, na ziemiach pól od początku XIX wieku.
10	BORZEŃ . . . Wieś w dokumentach pierwszy raz pojawiła się w 1425 roku pod nazwą BORZIM, jej późniejsze nazwy brzmią: BORZYM, ZBORZEŃ. Wieś dziedziczna rodziny Małowieskich, następnie własność Hipolita Gawareckiego , a później Marii Nakwaskiej. Borzeń położony był na urodzajnej ziemi, pięknym pastwisku i posiadał sad. Istniał tu dwór wystawiony przez Małowieskich w 1732 roku. W początkach XX wieku wieś liczyła sobie 70 mieszkańców.
11	BRODY DUŻE . . . Wieś w dokumentach wspominana od około 1240 roku. Nazywana również: BRODI, BRODY WIELKIE. W XVIII wieku była to wieś królewska. W początkach XIX wieku liczyła 18 domostw. Znajdował się tam staw na nim młyn. W początkach XX wieku była to malowniczo położona wieś gospodarska. Liczyła wówczas 20 osad, w których mieszkało 151 osób.
12	BRODY MAŁE . . . Wspomniana W dokumentach w roku 1428, również jako BRODY MINOR. W XV wieku były własnością zamożnej szlachty herbu Prus, w końcu XVIII wieku – Miszewskiej, Mieczyńskiego, Łosowskiego. Około 1924 roku własność Tomasza Gościckiego – radcy departamentu płockiego. Wieś liczyła wówczas 8 domostw. Znajdował się w niej kanał i borek sosnowy. W początkach XIX wieku założono tu, zapewne dla Gościckich, park krajobrazowy. Otaczał on dwór modrzewiowy spalony w 1840 roku. Na przełomie XIX i XX wieku wieś ta była folwarkiem, którego właścicielką była pani Jaroszewska. Wieś liczyła wówczas 165 mieszkańców. W latach 1926 – 1940 owe dobra były w posiadaniu Sowińskich.
13	CHYLIN . . . Wieś pojawia się w dokumentach w roku 1406 pod nazwami: CHILINO, CHILINO MINOR. Prawdopodobnie jej pierwszymi właścicielami była rodzina Chylońskich herbu Jastrzębiec. Później wieś dziedziczna Pawła Kadłubowskiego herbu Belina, następnie w początkach XIX wieku Klimkiewiczów. Znajdował się tam wtedy sad, staw browar i las.
14	DZIERŻANOWO . . . Odnaleziono tu ślady cmentarzyska prawdopodobnie z XI lub XII wieku. Pierwszy RAZ w dokumentach wieś pojawiła się od 1419 roku. Od XV do XVIII wieku było własnością Rościszewskiego, a od lat dwudziestych sędziego pokoju powiatu wyszogrodzkiego Bonowentury Małowieskiego, później Małowieskich. W XIX wieku, liczyło 11 domów. W początkach XX wieku, kiedy było własnością Stefana Mieczkowskiego, posiadało ładny pałac stawiany jeszcze przez Konstanta Małowieskiego, zniszczony w I wojnie światowej. Wieś liczyła wtedy około 310 mieszkańców.
15	GŁÓWCZYN . . . Wieś w dokumentach wspomniana już w 1257 roku. Zwana w nich również: GLOWCZYNO MAIOR, GLOWCZYNO MINOR. Wieś ta w XIX wieku była jedną z wielu własności dziedzicznych kasztelana Franciszka Nakwaskiego. Liczyła wówczas 6 domostw. Wywodziła się stąd rodzina Główczyńskich.
16	KIEŁTYKI . . . W dokumentach wieś wzmiankowana po raz pierwszy w 1425 roku. W początku XIX wieku wieś dziedziczna Franciszka Nakwaskiego. Liczyła ona wówczas 8 gospodarstw.
17	KUPISE . . . W średniowieczu prawdopodobnie część Chylina (pole Kupiszowskie). Kupise były małą kolonią w podgórskim borze królewskim. Liczyła w owym czasie 3 domy.
18	LASOCIN . . . Wieś w dokumentach po raz pierwszy wzmiankowana w 1413 roku. Nazywana również: LASOCICZE. Nazwa tej wsi wiąże się prawdopodobnie z nazwiskiem jej właściciela, sędziego pokoju powiatu wyszogrodzkiego –Floriana Lasockiego Herbu Dołęga. Zarówno on jak i jego synowie wielokrotnie przysłużyli się ojczyźnie, służąc w wojsku i czynnie broniąc jej przed najazdem Szwed ów w XVII wieku. W początku XV wieku wieś liczyła 14 domów i wiatrak. Na przełomie Xix i XX wieku w Lasocinie znajdował się folwark. Należał on do pana Kaweckiego. Mieszkało tam około 215 osób.
19	LIWIN . . . Pierwsze wzmianki o tej wsi pochodzą z lat 141 – 1425. Wieś nazywano również: LIWINO, LEWINO. W początkach XIX wieku osada była jedną z wielu wsi dziedzicznych Franciszka Nakwaskigo. W początkach XX wieku istniał tu folwark należący do dziedzica Nakwasina, Jerzego Bogusławieckiego – Nakwaskigo. Wieś liczyła wtedy 93 mieszkańców.
20	MAŁA WIEŚ . . . W dokumentach po raz pierwszy wymieniona w 1435 roku. Jeszcze w początkach XX wieku spotykana była również jako Maławieś. Zapewne pierwotnie należała do rodziny Małowieskich herbu Gozdowa. W XVIII wieku stała się własnością Nakwaskich. Ich własnością była przez większość XIX wieku, później przeszła w ręce Aleksandra Pażdzieckiego, Lucyny i Wojciech Białosukinów, a w XX wieku Knittów. W roku 1898 powstała cukrownia wzniesiona przez Stanisława Sonnenberga. Pod koniec XIX wieku wieś liczyła 167 mieszkańców . W czasie I wojny światowej zniszczeniu uległy między innymi: piękny park założony przez Annę Nakwaską, pałac, cukrownia. W okresie międzywojennym Knittel był pierwszym starostą gnieźnieńskm.
21	MURKOWO . . . W dokumentach pojawia się około 1240 roku jako MVRKOWO, a następnie MORKOWO, MÓRKOWO i MURKOWO. Wieś ta była w rękach biskupów płockich, a w początkach XIX wieku Sulińskich, posiadała wówczas 5 domów. W XIX wieku na tuteszych glebach bardzo dobrze plonowało żyto. W początkach XX wieku wieś liczyła 77 mieszkańców i była własnością Gracjana Lisickiego..
22	NAKWASIN . . . Wieś w dokumentach po raz pierwszy wzmiankowana w 1363 roku. W początkach XIX wieku była jedną z wielu dziedzicznygh wsi Franciszka Nakwaskiego i zarazem jago wsią rodzinną. Wieś składała się z 18 gospodarstw. Znajdował się w niej sad, wiatrak i las z rzadkimi owocami w owych czasach w tej okolicy drzewami jasionowymi. Jan (łowczy) i Feliks (wojski wyszogrodzki), pochodzący z Nakwasina, w 1648 roku podpisali elekcję Jana Kazimierza. W pierwszej połowie XIX wieku dla Nakwaskich założona tu park krajobrazowy. Około roku 1900 Nakwasin należał do Jerzego Bogusławskiego – Nakwaskiego, potem do Szymanowskich. Na początku XX wieku zbudowano w parku murowany dwór, rozbudowany jeszcze po II wojnie światowej.
23	Jan Kazimierz . . . Żył w latach 1609 – 1672, król Polski od 1648 do 1668 roku syn Zygmunta III Wazy. Toczył wojny m,in. z Kozakami, Moskwą, Szwecją. W 1657 roku utracił zwierzchnictwo nad Prusami Książęcymi. Dążył do wzmocnienia władzy królewskiej , po abdyfikacji wyjechał do Francji.
24	NIŹDZIN . . . W dokumentach wieś wymieniana od 1421 roku . Jedna z części Niździna była oddzielną wsią zwaną Duplice. W początku XIX wieku wieś liczyła 3 domy i należała do Tomasza Gościckiego. W końcu XIX wieku na granicy Niździna i Małej Wsi powstała cukrownia.Folwark należał w początkach XX wieku do Piotra Noskowskiego i liczył 209 mieszkańców. Właścicielem wsi był Stanisław Niździński, poseł na sejm lubelski, który podpisał unię Litwy z Koroną w 1569roku.
25	Unia Litwy z Koroną Związek Polski z Litwą w XIV – XVIII wieku, umacniany w aktach prawnych związanych uniami.
26	ORSZYMOWO . . . Pierwszy raz w dokumentach pojawiło się w 1254 roku. Przez długi okres Orszymowo było wsią królewską. Jednym z pierwszych właścicieli występujących w dokumentach był Damian – podkomorzy książęcy. Zapewne od XI wieku istniał tu gród. W 1258 roku Orszymowo zostało zniszczone i zdobyte przez księcia litewskiego Trojana. W XIV wieku dokumenty po raz pierwszy wymieniają parafię orszymowską. Od średniowiecza istniał tu kościół drewniany. W 1825 roku rozpoczęła się budowa murowanego kościoła. Pod wezwaniem św. Florianaz fundacji Floriana Lasockiego. W swojej długiej historii wielokrotnie przechodziła z rąk do rąk, m.in.. W początkach XX wieku należała do Tadeusza Sokolnickiego (wtedy osada liczyła 256 mieszkańców), a wcześniej do Lasockich.
27	PERKI . . . Dawniej Niździno – Pirki lub Pyrki. Jeszcze w XVI wieku były częścią Niździna. W XVII własność Ciołkowskich herbu Jastrzębiec. Przedstawiciel tej rodziny, Marcin podpisał elekcję Jana III Sobieskiego. W początkach XIX wieku, gdy wieś należała do Mylkego, było tu 9 domów i wiatrak. W początkach XX wieku Perki liczyły 228 mieszkańców.
28	PODGÓRZE . . . Archeolodzy odkryli tu ślady osady, być może jeszcze z czasów kultury łużyckiej oraz cmentarzysko z XI lub XII wieku. Wieś po raz pierwszy w dokumentach wspomniana w 1450 roku. Do schyłku XVIII wieku wieś liczyła 24 domy. Wokół rozpościerały się lasy królewskie. W początkach XIX wieku wieś była własnością Konstantego Małowieskiego, a około 1900 roku Tadeusza Ramockiego. Prawdopodobnie w połowie XIX wieku wzniesiono tu drewniany parterowy dwór na planie prostokąta. Około roku1925 gruntownie go przebudowano. Do roku 1945 był on własnością Marii Bogusławskiej. Wokół dworu znajdował się park ze szpalerami kasztanowców i okazami kilkunastoletnich dębów i jesionów.
29	PRZYKORY . . . Wieś założona w 1862 roku przez Arkadiusza Gościckiego. Złożona była z 4 osad. Liczyła wówczas 28 mieszkańców. Powstała z części Węgrzynowa.
30	RĄKCICE . . . W dokumentach wymieniane od 1351 roku. Wieś dziedziczna sędziego pokoju Bonawentury Małowieskiego i jego rodziny, a później Mieczkowskich. W początkach XIX wieku wieś liczyła 9 chałup. Na przełomie XIX i XX wieku znajdował się tu folwark z rezydencją dworską, którą następnie przeniesiono do Dzierżanowa . Wieś liczyła wtedy około 147 mieszkańców w 22 domach.
31	ŚCIBOROWO . . . Wieś założona w 1904 roku na terenach Wilkanowa graniczących z Nakwasinem. Liczyła sobie wówczas 46 mieszkańców. Nosiła nazwę ŚCIBÓR.
32	ŚWIĘCICE . . . Badania archeologiczne prowadzone tu w 1911 roku potwierdziły istnienie cmentarzyska w obudowach kamiennych z XI lub XII wieku. Wieś po raz pierwszy w dokumentach wymieniona w roku 1416. W niektórych dokumentach wieś ta figuruje pod nazwą CZWORY, czyli podzielonej na cztery części: ŚWIĘCICE RUSZKI, ŚWIĘCICE KASZE, ŚWIĘCICE WRÓBLE, ŚWIĘCICE PAPIERY. Około 1817 roku były własnością Kajetana Nakwaskiego. Wieś liczyła wtedy 13 domów, był tu ogród i las. W 1895 roku wybudowano tu murowany z cegły, otynkowany dwór. Do 1939 roku był on własnością W. Chojeckiego. W początkach XX wieku w owej wsi znajdował się folwark będący własnością p. Stefana Biesiekierskiego.
33	WĘGRZYNOWO . . . Pojawia się w średniowiecznych dokumentach od 1407 roku. Część wsi nazywana była Głąby. W początkach XIX wieku wieś Tomasza Gościckigo, liczyła wtedy 13 domów i wiatrak. Folwark został ostatecznie rozprzedany w 1883 roku między okolicznych gospodarzy.
34	WILKANOWO . . . Wprawdzie dokumenty tę wieś wymieniają po raz pierwszy w 1413 roku, jednak w czasie prac wykopaliskowych prowadzonych w latach 1871 – 1873 odkryto tam pozostałości grodu obronnego otoczonego wałami i fosą, prawdopodobnie z XII lub XIII wieku. W XV wieku była gniazdem rodziny Wilkanowskich herbu Lis. Mikołaj Wilkanowski z owej wsi podpisał elekcję Jana Kazimierza. Kolejnymi jej dziedzicami była m.in.. rodzina Mikorskich. Kiedy jej właścicielem był Franciszek Salezy Nakwaski znajdował się w niej murowany dwór, ogród owocowy i lasek. Wies liczyła 12 domów. W 1887 roku miejscowy gospodarz - Klemens Gankowski wystawił tu kapliczkę przydrożną..
35	ZAKRZEWO . . . Wieś znana od 1400 roku. Należała do Lasockich, Nakwaskich, Krajewskich. W początkach XIX wieku była to wieś dziedziczna Leonarda Lasockiego. Liczyła wtedy 14 domów. W 1620 roku Lasoccy ufundowali tu istniejący do dziś drewniany kościół. Na starym cmentarzu znajduje się m.in.. mogiła harcerzy poległych w II wojnie światowej.
36	MAPKA GMINY POŁOŻENIE GMINY PODZIAŁ GMINY CUKROWNIA W MAŁEJ WSI UROCZYSTOŚĆ GMINNA DPS ZAKRZEWO
37	GRANICE ADMINISTRACYJNE
38	Ciekawi ludzie... „WCZORAJ” „DZISIAJ”
39	KRZYSZTOF TORMANOWSKI CEZARY TORMANOWSKI JÓZEF CIARKA NAKWASKI PAWEŁ RAKOWSKI ALICJA FABIANOWICZ
40	KRZYSZTOF TORMANOWSKI -filmowiec Małej Wsi -wywiad- -Jakie ma Pan wspomnienia związane z Małą Wsią? KT: Mógłbym zacząć słowami wspaniałego poety, cytuję: „Tu przeżywałem okres sztubacki. Tu z dziewczętami miewałem schadzki, Tu rymowałem pierwsze wyrazy. Tu się żeniłem pierwsze trzy razy...”
41	Druga część fragmentu tego wiersza nie jest wierną ilustracją spędzonego przeze mnie tu czasu i moich dokonań. Pierwszy raz nie żeniłem się w Małej Wsi, ale wspomnienia związane z moim tu pobytem są nie mniej emocjonujące. Były gwiżdżące parowozy pod parą z masywnymi wagonikami i drezyny na szynach. Nieduża osada fabryczna tętniła swoim życiem. Po 15-tej z fabryki wychodził tłum ludzi, rozchodzących się wzdłuż szosy. Twarze zmęczone, ale pogodne i życzliwe. Wielu mieszkańców Małej Wsi wieczorami spotykało się całymi rodzinami na fabrycznych ogródkach, a nieliczni na stawach łowiąc ryby. Młodzież i nie tylko spędzała czas na świetlicy, na boiskach do piłki nożnej i siatkowej przy szkole, a kadra na stadionie za parkiem. W soboty i niedziele wszyscy tłumnie spotykali się przed kinem „Era” szturmujący, zbity klub kinomanów przesuwał po całym pomieszczeniu, przylegającym do sali kinowej, dość masywną, zbudowaną z desek kasę biletową wraz ze znajdującym się w niej kasjerem, który nie przerywał sprzedawania biletów. Jak ja zazdrościłem kierownikowi kina, panu Jankowskiemu i Rogowskiemu, że mogą oglądać każdy seans. Na takie filmy jak „Zakazane piosenki”, „Bohaterki Pacyfiku” czy „Świat się śmieje” pracownicy kina mięli również niemałe trudności z wejściem na salę. Zimą jeździliśmy na łyżwach, nartach. Czasami zarywał się lód i trzeba było ukradkiem wysuszyć się przy piecu u kolegi, unikając gniewu rodziców.
42	-A czy miało miejsce jakieś wydarzenie, które utkwiło Panu w pamięci i które zaważyło na dalszym Pana życiu, na karierze? KT: Niektóre wydarzenia w Małej Wsi zapadły głęboko w mojej pamięci. W okresie walki o władzę w państwie, pamiętam, jak zamykano w miejscowym areszcie porządnych ludzi tuż przed referendum, aby nie mięli wpływu w głosowaniu. Pamiętam tragiczną śmierć młodego AK-owca Lucka Górnickiego.Największym przeżyciem była matura. -Jako młody człowiek przeniósł się Pan ze wsi do miasta. Czy łatwo było Panu przystosować się do środowiska miejskiego? KT: Bardzo łatwo. -Czy mógłby Pan pokrótce przedstawić przebieg swojej kariery zawodowej? KT: Poza marzeniami nie robiłem żadnych planów na zrobienie tego co nazywamy karierą. Zawsze myślałem o atrakcyjnej, nie najgorzej płatnej pracy. Ponad rok pracowałem w wydawnictwie Agencji Dziennikarzy, którą zmieniłem na Wytwórnię Filmów Dokumentalnych. Wewnątrz tego filmowego organizmu znajdowała się Polska Kronika Filmowa. Miejsce – raj, dla tych którzy lubią patrzeć na ekran. A było na co. Tu, w niepowtarzalnej atmosferze jaka panuje przy powstawaniu filmów, nauczyłem się przede wszystkim prostej pracy: obróbki i technologii filmu oraz jego organizacji. Staraniem wielu słynnych dokumentalistów Polska Kronika Filmowa wyodrębniła się wraz ze Studiem Filmowym „Kronika”.
43	PAWEŁ RAKOWSKI -nasz przyszły olimpijczyk -wywiad- Wiemy, że od dawna interesowałeś się sportem. Co sprawiło, że zająłeś się wioślarstwem? PR: Sportem zajmowałem się już w szkole podstawowej, grałem w piłkę nożną i koszykówkę, brałem udział w zawodach lekkoatletycznych. W pierwszej klasie Zasadniczej Szkoły Zawodowej nr 70 nauczyciel zaproponował W-F zaproponował mi m.in.. ćwiczenie w szkole wioślarstwa sportowego „Budowlani” Płock. Zgodziłem się trenować. Choć po upływie pół roku chciałem zrezygnować, po namowie trenera zostałem w klubie.
44	-Jak wyglądają treningi, gdzie i jak często się odbywają? PR: Ćwiczymy w klubie nad Wisłą, na siłowni gdzie są m.in.. ergometry do wiosłowania „na sucho” i na basenie wioślarskim. Pływamy też na Wiśle. Trenujemy dwa razy dziennie po półtorej godziny. -Wyjeżdżasz na obozy treningowe? PR: Tak. Najczęściej do Ślesia na obozy klubowe – jest to w okolicach Konina. Również na obozy kondycyjne np. do Zakopanego, a także w Bieszczady. Przed każdymi zagranicznymi regatami jeździmy do Ośrodka Przygotowań Olimpijskich w Wałczu -Jakie miejsca za granicą odwiedzałeś? Byłem jak dotąd w Bułgarii, Austrii, Niemczech i Belgii. -Masz możliwość zwiedzania jak tam jesteś? Czasu na zwiedzanie jest bardzo mało, treningi i napięcie przed startem. A po każdych zawodach czy regatach zawodnicy są bardzo zmęczeni. -Jakie są Twoje osiągnięcia w wioślarstwie? Jestem juniorem, reprezentantem Płocka i Polski. W 1997 roku w Mistrzostwach Polski Juniorów młodszych zdobyłem srebro. W tym samym roku w Mistrzostwach Makroregionu Centralnego we Włocławku zająłem drugie miejsce. W 1998 roku na długodystansowych Mistrzostwach Polski zdobyłem brąz. Po tych osiągnięciach zostałem powołany do reprezentacji Polski na Mistrzostwa Świata Juniorów w Ottenshein w Austrii w sierpniu 1998 roku. Zająłem tam trzecie miejsce.
45	Na regatach w Belgii zająłem drugie miejsce płynąć w czwórce. W regatach o Puchar Prezydenta Bydgoszczy również w czwórkach zająłem pierwsze miejsce. W 1999 roku zająłem pierwsze miejsce w Mistrzostwach Polski, natomiast czwarte miejsce udało mi się zająć w Bułgarii płynąc w czwórkach jako reprezentant Polski. -Jakich ludzi spotykasz, czy są to wyłącznie sportowcy? Nie zawsze, ale często i przeważnie.
46	EDWARD RYDZ – ŚMIGŁY w Małej Wsi... Żył w latach 1886 – 1941, marszałek Polski. W czasie I wojny światowej oficer I Brygady Legionów, podczas wojny z bolszewikami był dowódcą armii. Po śmierci marszałka J. Piłsudskiego zajął miejsce Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych, a rok później otrzymał awans na marszałka. Był Wodzem Naczelnym podczas wojny we wrześniu 1939 roku......
47
48	CUKROWNIA MAŁA WIEŚ -sugar factory ... Budowę cukrowni w Małej Wsi zainicjował w 1898 roku właściciel majątków Mała Wieś i Niździn – Sohnenberg. Zlokalizowano ją na granicy w/w majątków i pobudowano zakładając teoretyczny przerób w wysokości 300 ton buraków na dobę. Pierwszą kompanię uruchomiono w 1899 roku. Załogę cukrowni stanowili rzemieślnicy przybyli z cukrowni: Guzów, Model, Młodzieszyn i Sanniki oraz robotnicy z okolicznych wiosek i majątków oraz nieliczna administracja - osoby na ogół związane z okolicznymi ziemianami.
49	DOM POMOCY SPOŁECZNEJ - Zakrzewie... Od 1991 roku, a więc od początku funkcjonowania Domu jego mieszkańcy poprzez różne formy \działalności integrują się ze środowiskiem lokalnym. Z usług tej placówki korzystają mieszkańcy wsi, dzieci z okolicznych szkół i rodzin najuboższych. Przyjaźnią się z mieszkańcami odległego zaledwie o 10 km Domu Pomocy Społecznej w Miszewie Murowanym. Wspólnie przygotowują szereg imprez, z których dwie, organizowane corocznie zasługują na szczególną uwagę: -Dzień Humoru i Satyry w Zakrzewie. - Letnie Olimpiady Sportowe w Miszewie
50
51
52
53